انتخاب‌های شما موقع رانندگی ممکنه نشونه‌های پنهانی از زوال عقل در آینده باشه

نشونه‌های اولیه زوال عقل ممکنه روی عادت‌های رانندگی ما اثر بذاره؛ طوری که انتخاب‌های ما برای زمان حرکت و مسیرهایی که انتخاب می‌کنیم، می‌تونه نشونه‌ای از وضعیت سلامت روان در آینده باشه.

محقق‌های دانشگاه واشینگتن در سنت‌لوئیس متوجه شدن که تمایل به کمتر رانندگی کردن و اصرار به رفتن از مسیرهای آشنا، می‌تونه نشونه‌ای باشه برای اینکه راننده‌های در معرض خطر، نیاز به مراقبت‌های زودهنگام دارن تا در آینده دچار تصادف نشن.

اطلاعات مربوط به رانندگی بیمار در کنار بقیه علائم، می‌تونه به پزشک‌ها در تشخیص بیماری کمک کنه. این تیم نشون داد که با اضافه کردن داده‌های ردیاب‌های GPS به تست‌های استاندارد سن و حافظه، می‌شه با دقت ۸۷ درصد، زوال عقل رو توی افرادی که دچار اختلال شناختی خفیف (MCI) هستن، تشخیص داد.

گانش بابولال، محقق عصب‌شناسی، می‌گه: «شناسایی زودهنگام راننده‌های مسنی که در خطر تصادف هستن، یه اولویت برای سلامت جامعه‌ست، اما تشخیص اینکه چه کسی رانندگیِ ناامنی داره، کار سخت و زمان‌بریه.» او اضافه می‌کنه که استفاده از GPS برای ردیابی داده‌ها، خیلی دقیق‌تر از بررسیِ صرفِ عواملی مثل سن، نمرات تست‌های حافظه یا فاکتورهای ژنتیکیِ مربوط به آلزایمره.

محقق‌ها داده‌های ۵۶ نفر رو که به اختلال شناختی خفیف (پیش‌زمینه آلزایمر) مبتلا بودن، با ۲۴۲ نفر سالم که از نظر سنی و شرایط مشابه اونا بودن، مقایسه کردن. میانگین سنی همه شرکت‌کننده‌ها ۷۵ سال بود. اونا الگوهای رانندگی این افراد رو که به صورت خودکار توسط ماشین‌هاشون ثبت شده بود، به مدت ۴۰ ماه بررسی کردن و در کنارش تست‌های مربوط به حافظه، تمرکز و عملکردهای اجرایی مغز رو هم انجام دادن.

مشخص شد گروهی که دچار اختلال شناختی خفیف بودن، حتی با در نظر گرفتن سن و تحصیلات، تفاوت‌های واضحی توی رانندگی‌شون داشتن: اونا کمتر رانندگی می‌کردن، به جاهای کمتری می‌رفتن، از مسیرهای ساده‌تر استفاده می‌کردن و کمتر هم سرعت می‌رفتن.

تحلیل داده‌های رانندگی به تنهایی تونست ۸۲ درصدِ افراد مبتلا به این اختلال رو درست شناسایی کنه. محقق‌ها می‌گن بخشی از این اتفاق به خاطر اینه که آدم‌ها وقتی پیرتر می‌شن، خودشون به طور خودکار رانندگی‌شون رو محدود می‌کنن، اما در عین حال این موضوع یه نشونه عالی برای تشخیص زودهنگام زوال عقله. بابولال معتقده بررسی رفتار روزانه رانندگی، یه راه کم‌دردسر و غیرتهاجمی برای نظارت روی مهارت‌های ذهنی و توانایی عملکردیِ آدم‌هاست.

با اینکه خیلی وقت‌ها موقع رانندگی (مخصوصاً اگه سال‌ها تجربه داشته باشید) مغز روی حالت خلبان خودکار می‌ره، اما واقعیت اینه که رانندگی به قدرت مغز و هماهنگی خیلی زیادی نیاز داره و به همین خاطره که حواس‌پرتی انقدر خطرناکه.

محقق‌ها قصد دارن این فرضیه رو روی گروه‌های بزرگتر و متنوع‌تری امتحان کنن و فاکتورهای دیگه‌ای مثل نوع ماشین، منطقه جغرافیایی و بقیه بیماری‌ها رو هم در نظر بگیرن. اونا امیدوارن این کار کمک کنه راننده‌های در معرض خطر رو قبل از اینکه تصادف کنن، شناسایی و بهشون کمک کنن. البته اونا تاکید دارن که توی این مسیر باید به حریم خصوصی و استقلال افراد هم کاملاً احترام گذاشته بشه.

لینک منبع